Skip to content

Het  begin

Ik kon best aardig tekenen, met de nadruk op aardig. Maar toen in 2012 iemand mij vroeg voor een portret van haar overleden vader gingen de luiken snel naar beneden. Ik zei dat ik dat wel wilde maar nu geen tijd had. Ja, smoes, maar ik durfde het gewoon niet aan.

Ik probeerde van alles, methoden, verhoudingen leren, anatomie, en niet te vergeten YouTube. Maar geen portret dat leek. Oefenen, oefenen en veel oefenen, hoorde ik regelmatig.

Ik ging steeds meer tekenen, pakte de centimeter erbij maar het enige echte resultaat was dat ik alleen maar meer onzeker werd. Ik begon met uitstellen, nah, kennelijk is het toch niks voor mij, een beetje van die geruststellende woorden. Tot ik het zat was en en door al dat gezoek een beter idee kwam bovendrijven. 

Van vroeger naar nu

Ik gooide YouTube aan de kant en verdeelde de problemen in 5 concrete punten. 5 punten waarop mijn tekeningen verschilden van die geweldige portretten die ik vond op internet. Dat gaf me rust. Geen bergen video´s meer door spitten.

Juist door het overzicht en niet 1001 losse tips en trucs, tja, tjonge als ik daar nog aan terug denk, met een paar maanden ging ik van een soort semi aliens naar een verkoopbaar portret. En vanaf 2015 gaf ik zelf workshops.

Alle twijfels uit het begin kieperde ik de prullenbak in. Niks meer: 'Heb ik wel talent?' Nu staan de kleinkinderen geweldig op papier en ben ik uit de fase dat ik bij ieder portret denk: 'Is het hem nu wel of niet. ' Die amateuristische indruk, dat is helemaal weg.

Nee, talent was er in 2012 niet 

Ook uit die tijd

Ik ben tegen saai. Alles wat eentonig is en lang duurt gooi ik aan de kant. In het begin van mijn werkzame leven hopte ik dan ook van baan naar baan. Tot ik iets had wat altijd in beweging is, letterlijk zelfs, logistiek.

Zo schrijf ik ook, ik ga mijn eigen gang op dat gebied en trek dat ook door naar de teksten op de website en zeker ook in de manier waarop ik workshops presenteer en online vertel.

Om te voorkomen dat het eentonig wordt bedacht ik een systeem waarmee je dat voorkomt. Dat is ook waar ik goed in ben, ik kan dingen zo presenteren dat het ook blijft hangen. Op mijn werk vroegen ze weleens wordt het niet tijd voor een one men show? Die heb ik gemaakt en dat is Net Echt. Serieus maar niet saai.

Mijn eerste boek uit  2015

2014, betere tekentechniek

2015, gum en houtskool op acrylpapier 

Hoe ik het zie

Al dat oefenen, daar was ik nooit fan van. Ik ontdekte ook dat het in het begin een omweg was. Oefenen is alleen nuttig als je al technieken kent en ze wilt verfijnen.

Portrettekenen kun je makkelijker en vooral ook sneller onder de knie krijgen door je alle tips en 1001 trucs die YouTube laat zien te vergeten. En gewoon terug naar alles waar het mee begint: zien.

In het begin dacht ik: 'Nou dat is vaag.' Mooie woordspeling. Maar mijn coach maakte het verschil. Zij liet mij ervaren dat kijken geen zien is. Dat bewijzen optische illusies ook natuurlijk. 

Ik begreep ineens waarom mijn tekeningen niet leken. Het was een soort moment van 'zucht, is dat nou alles?' Maar ja, dat is achteraf natuurlijk. 

Nieuwe plannen

Ik volg nog steeds online tekenprogramma´s en workshops. Waarmee ik mijn tekentechnieken verbeter. Vandaar dat ik ook remakes maak. Wat je ziet op de foto's. Zelfde onderwerp maar de eerste is van 2014 en de tweede van 3 jaar terug.

Dat verschil tussen die 2 was het gevolg van a) betere techniek en b) materiaal. Wat je bijvoorbeeld ziet aan hoe de wolken zijn getekend en in de oude ontbreekt ook diep zwart. En dat zijn dan weer punten die ik dan ook weer in Net Echt verwerk. 

Als je me kent dan weet je dat ik:

  • vind dat humor relativeert
  • dat verdriet net zo belangrijk is als geluk
  • diepe vragen stel volgens mijn kinderen 
  • fan ben van Bert Visser, Kasper van der Laan en Toon Hermans
  • gek ben op fietsen door zowel Nederlands als Belgisch Limburg, maar niet alleen
  • 2 tuinen ontwierp, eentje zelf aanlegde en allebei onderhoud

En als laatste in mijn vrije tijd teken ik ook graag Fantasy, vaak wel met een gezicht.

Dan kun je er wel een verhaal van maken. Zoals bij deze met de hulp van een achtergrond.

Dat geeft ook ruimte om te experimenteren met materiaal.